Waarom je misschien uitstelt

Uitstellen door ongeloof

Laatst had ik een gedachte over uitstelgedrag. Meestal denken mensen aan lui zijn, iets moeilijks moeten doen, verslaafd zijn aan snelle dopaminekicks enz. als de gebruikelijke oorzaak van dit gedrag. Maar als ik terugkijk op de moeilijke periodes van de afgelopen jaren, denk ik dat een groot deel ervan met geloof te maken had. Specifiek: niet geloven in de dingen die ik deed. Neem mijn opleiding informatica, alles ging geforceerd. Als ik terugkijk, merk ik dat ik niet echt geloofde in de reden waarom ik mijn diploma haalde. Mijn droomleven had al kunnen beginnen ruim voordat ik deze studie afrondde, maar angst en onrust hielden me op koers … en kostten tijd die ik niet kon steken in de dingen die ik eigenlijk wilde doen. Deze redenering is hoogstwaarschijnlijk niet de enige oorzaak, ik bedoel, de eerder genoemde punten speelden vast ook mee, maar ik blijf maar denken aan dat innerlijke ongeloof dat het zo veel moeilijker maakt om in actie te komen.

Omgaan met uitstelgedrag

Dus de volgende keer dat je iets uitstelt, probeer dan na te denken over waarom je het doet en of je innerlijke overtuiging daarbij aansluit. En ik zeg niet dat je al je verstand overboord moet gooien en in YOLO-modus door het leven moet gaan, we hebben nog steeds verplichtingen en financiële eisen waar we aan moeten voldoen. Maar dit kan dingen in perspectief plaatsen en je uitstelgedrag makkelijker te begrijpen maken.